قوله : من والده و ولده : ضميرهاى مجرور به وكيل راجع مىباشند .
قوله : و ان كان مولى عليه : ضمير در [ كان ] به ولد عود مىكند .
متن :
( الثانية : لو ادعى زوجية امرأة فصدقته حكم بالعقد ظاهرا ) لانحصار الحق فيهما ، و عموم
إقرار العقلاء على أنفسهم جائز
( و توارثا ) بالزوجية ، لأن ذلك من لوازم ثبوتها ، و لا فرق بين كونها غريبين ، أو بلديين ،
[ مسئله دوم راجع بادعاى مرد در همسر بودن زن معيّنى و تصديق زن وى را ]
مسئله دوم
شرح فارسى
مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر مردى ادعاء نمود كه فلان زن همسر من است و زن نيز وى را تصديق نمود حكم آنست كه ظاهرا بينشان عقد واقع شده و زوجيّت ثابت است .
و از يكديگر بواسطه زوجيّت ارث مىبرند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكم آنست كه حق منحصر است بين آن دو و هردو معترفند كه زوجيّت بينشان ثابت است بنابراين وجهى ندارد كه اين اعتراف تصديق نشود .
دليل ديگر آنكه :