دليل دوم
دليل دوّمى كه مرحوم مصنف و جماعت دارند اينستكه :
مشهور از اصحاب به تبعيّت از روايت وارده فتوى دادهاند به اينكه هرگاه شخص نيّتش عقد منقطع بود و با لفظ [ متعت ] آن را واقع ساخت ولى فراموش كرد مدت را در عقد بياورد اين عقد از انقطاع به دوام منقلب مىشود .
پرواضح است كه اين فتوى و انقلاب عقد منقطع به دائم فرع بر اين استكه لفظ مزبور براى عقد دائم صلاحيّت داشته باشد .
مقاله اكثر و مختار شارح ( ره )
اكثر فقهاء فرمودهاند :
با لفظ [ متعت ] نمىتوان صيغه ايجاب را در عقد دائمى انشاء نمود زيرا اين لفظ شرعا حقيقت در عقد منقطع است ازاينرو استعمالش در عقد دائمى مجاز مىباشد چه آنكه در غير اين صورت لازم مىآيد لفظ [ متعت ] نسبت به عقد دائم و منقطع مشترك لفظى باشد و در محلّش مقرّر است كه در جائى كه بين مجاز و اشتراك دوران و ترديد باشد مجاز بر اشتراك راجح است .
و بهرتقدير مجاز بودن متعه در عقد دائم حتمى و مسلّم است و چون الفاظ مجازى منحصر و معدود نيستند ازاينرو استعمال مجاز در اجراء و انشاء صيغ كافى نمىباشد .
اما قوليكه از اصحاب نقل شد از نظر ما ممنوع بوده و روايتى كه