مقصود از نسّاجى اعم از حياكت است و اخبار در اينباب بسيار بوده كه در آنها از اين عمل و حرفه نهى شده و در خسّت و پستى آن سعى بليغ شده و فاعل آن را ناقص قرار داده تا حدى كه از نماز خواندن در پشت سرش نهى نموده .
و از ظاهر ادله اينطور استفاده مىشود كه نسج يا حياكيت اشياء ريسيده شده مكروه است از اينرو سبد و فرشهائى كه با برگهاى خرما يا بانى و حصيرها مىبافند نه تنها مكروه نيست بلكه چنانچه در بعضى از روايات وارده شده از عمل انبياء شمرده شده است .
قوله : ما يعم الحياكة : حياكت درشتبافى را گويند هم چون بافتن گونى .
قوله : و الاخبار متضافرة اه : مثل روايتيكه صاحب وسائل درج 12 ص 100 به اين شرح نقل مىكند :
محمد بن يعقوب از على بن محمد بندار از احمد بن ابيعبد اللّه از قاسم بن اسحق بن ابراهيم از موسى بن رنجويه التفليسى از ابى عمر الخياط از ابو اسمعيل الصيقل الرازى قال : دخلت على ابى عبد اللّه عليه السلام و معى ثوبان فقال لى : يا ابا اسمعيل يجيئنى من قبلكم اثواب كثيره و ليس يجيئنى مثل هذين الثوبين فقلت جعلت فداك تغزلهما امّ اسماعيل و انسجهما انا فقال لى : حائك ؟
قلت نعم .
فقال : لا تكن حائكا الحديث .
قوله : و المبالغة فى ضعتها اه : از اخبارى كه مضمونش مبالغه درخسّت و دنائت اين حرفه است روايتى مىباشد كه مرحوم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 55
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٥