لزمش مشروط به شرطى نبوده بلكه مطلقا مستقر مىشد اعم از آنكه بعد از عقد سالم بماند يا تلف شود .
سپس مىفرماين :
از ظاهر عبارت مرحوم مصنف و جماعت ديگر چنين استفاده مىشود كه صيغه اين عقد را بايد بلفظ [ قباله ] بخواند و حال آنكه ظاهر اخبار و روايات خصوص آن را معتبر ندانسته بلكه هرلفظ دال بر تراضى طرفين را كافى دانسته است .
قوله : و ظاهر المصنف رحمه اللّه عليه الخ : وجه استظهار اين است كه ايشان در متن فرمود : و يجوز ان يتقبل الخ و از اين تعبير چنين برمىآيد كه عنايت خاصى به اين لفظ است .
قوله : و ظاهر الاخبار تأديه بما دلّ الخ : از جمله اين اخبار حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 13 ص ( 18 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از محمد بن الحسين از صفوان از يعقوب بن شعيب در حديثى قال :
سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن الرجلين يكون بينهما النخل فيقول احدهما لصاحبه : اختر اما ان تأخذ هذا النخل بكذا و كذا كيل مسمّى و تعطينى نصف هذا الكيل اما زاد او نقص و اما ان آخذه انا بذلك قال : نعم لا بأس به .
قوله : تأديه بما دلّ الخ : يعنى اداء مىشود و واقع مىگردد بهر لفظى بنابراين ضمير [ تأديه ] به عقد مورد بحث ( تقبيل يا قباله ) راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 434
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٤