جهت كشف امور از راه تكلّم ايشان به زبان طفل يا زن و امثال اين امور تمام سحر بوده و تعليم و تعلّم آن حرام و تجارت و اكتساب به آن نيز غير جايز است و اگر كسى نيز اين اممور را حلال بشمرد واجب القتل مىباشد .
سپس مىفرمايد :
حق اين است كه سحر مجرّد خيالات و اوهام نيست بلكه داراى اثر حقيقى و وجدانى است و اينكه بعضى از عوام بلكه خواص آن را صرف اوهام و ترهات دانستهاند ناشى از عدم اطلاع بر اينقبيل امور مىباشد .
ناگفته نماند : اگر تعلّم سحر به اين منظور باشد كه بتواند خود را از شرّ مسحره حفظ يا سحر ايشان را باطل كند يا شخص ساحرى را كه ادعاى نبوّت مىنمايد و براى حقّانيّت خود متوسّل به سحر شده و از اينراه عوام را مجاب و قانع مىكند مفتضح كند جايز بلكه در بعضى اوقات واجب كفائى نيز مىباشد چنانچه مرحوم مصنف در دروس فرموده .
قوله : بسببه : يعنى بسبب هريك از كلام يا كتابت .
قوله : على من عمل له : كلمه ( عمل ) به صيغه مجهول بوده و ضمير در ( له ) به من موصوله راجع است چنانچه ضمائر ( فى بدنه ) و ( عقله ) نيز چنين مىباشند .
قوله : و منه عقد اه : ضمير ( منه ) به سحر رجوع مىكند .
قوله : و القاء البغضاء بينهما : يعنى ايجاد دشمنى بين زن و شوهر .
قوله : فى كشف امر على لسانه : يعنى بر زبان هريك
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 36
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦