شارح ( ره ) در تعليل اين حكم مىفرمايد :
امام صادق عليه السلام فرمودند :
سود بردن مؤمن از مؤمن حرام است مگر در معاملهايكه بيشتر از صدر در هم باشد كه در اين صورت حق دارى به مقدار رزق يك روز خود را از وى بستانى ، يا در جائى كه وى براى تجارت و كسب مالى را بخرد كه گرفتن سود از او مشروط به اينكه رعايت حالش را بنمائى اشكال ندارد .
متن :
إلا مع الحاجة فيأخذ منهم نفقة يوم له و لعياله ، موزعة على المعاملين في ذلك اليوم مع انضباطهم ، و إلا ترك الربح على المعاملين بعد تحصيل قوت يومه ، كل ذلك مع شرائهم للقوت ، أما للتجارة فلا بأس به مع الرفق كما دل عليه الخبر .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مگر در وقت احتياج پس مىتوان به قدر خرجى يك روز خود و عيالات را از مؤمنين دريافت نمود مشروط به اينكه مقدار ربح را تقسيم كند بتعداد مشتريان در آن روز نه اينكه تمام را از يكنفر بگيرد شارح ( ره ) مىفرماين :
البته توزيع مذكور در وقتيست كه مشتريان منضبط و معيّن باشند و در غير اين صورت وقتى به قدر مزبور از معاملين دريافت كرد از آن پس ديگر ربح نگرفته و اجناس را به قدر رأس المال بفروشد .
سپس مىفرمايد :
حكم مزبور در صورتى كه مشتريان اجناس را براى قوت و خوراك خود بخرند ولى اگر به منظور تجارت و كسب باشد گرفتن ربح مكروه نيست
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 227
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٧