مستحقين آن از باب مورد مصرف و محل تقسيم ذكر شدهاند نه اينكه بنحو اشتراك جملگى مالك آن باشند از اينرو اگر كسى مثلا هشت تومان زكات بوى تعلق گرفت واجب نيست به هركدام از مستحقين زكات كه هشت طائفهاند يك تومان بدهد بلكه تمام را به يك گروه بلكه يك نفر هم كه بدهد كافيست و از روايتى كه در باب وقف نيز وارد شده است به خوبى اين معنا برآمده و مىتوان به آن بر اشتراك موقوف عليهم استدلال نمود .
قوله : الى من بلد الواقف منهم : ضمير جمع در [ منهم ] به فقراء و علويه عائد است .
قوله : و من حضره : يعنى حضر بلد الواقف .
قوله : ممّن يشمله الوصف : اينعبارت بيان براى [ غيرهم ] مىباشد .
قوله : ظاهر العبارة ذلك : مشار اليه [ ذلك ] استيعاب است .
قوله : و فى الرواية دليل عليه : ضمير در [ عليه ] به [ اشتراك ] راجعست و مقصود از روايت مشار اليها حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 13 ص 308 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از محمد بن احمد از موسى بن جعفر از على بن محمد بن سليمانا النوفلى قال :
كتبت الى ابى جعفر الثانى عليه السلام اسئله عن ارض وقفها جدّى على المحتاجين من ولد فلان بن فلان ، و هم كثير متفرّقون فى البلاد ؟
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 418
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٨