لا يطالبه به ، و ينشأ من شهادته المطالبة ، فلا يكفي ذلك في سقوط الوجوب ، لأنه ضرر مستحق .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
همانطورى كه براى كسى كه اهليت شهادت را دارد بطور واجب كفائى تحمل يا اداء آن واجب است همچنين براى كسى كه قادر بر اداء آن است بنحو وجوب كفائى اين امر لازم مىباشد مگر آنكه در اثر اداء از ضررى كه استحقاق آن را ندارد خائف باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اصل وجوب كفائى در حق قادر اجماعى و مورد اتفاق فقهاء است اعم از اينكه خود ابتداء جهت تحمل شهادت درخواست آن را نموده يا آنكه وى را ديگران به آن دعوت كرده باشند بهر تقدير بعد از تحمل و داشتن قدرت بر اداء بر وى واجب كفائى است كه به اقامه آن اقدام كند مگر آنكه در معرض ضررى باشد كه استحقاق آن را ندارد يا بواسطه اداء شهادت ضرر بر بعضى از مؤمنين وارد مىشود كه سزاوار تحمل آن ضرر نيستند .
سپس مىفرماين :
از قيد [ غير مستحق ] چنين استفاده مىشود اگر به واسطه اداء شهادت ضررى بوى متوجه گردد كه استحقاق آن را داشته باشد مثل اينكه [ مشهود عليه ] حق و طلبى از او مىخواهد كه از وى فعلا مطالبه نمىكند ولى شهادت او بر عليه وى منشاء براى طلب حقش مىشود در اينجا وجوب ساقط نشده و بايد به اقامه شهادت اقدام
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 263
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٣