فيها ، و هل هذا هو مع ذلك من الذنوب ، أم مخالفة المروءة كل محتمل ، و إن كان الثاني أوجه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
2 - و نيز عدالت باصرار ورزيدن در ارتكاب معاصى صغيره زائل مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از صغيره ، معاصى است كه از نظر قبح عمل و شدّت عقوبت در مرحله پائينتر از كبائر باشند .
سپس مىفرماين :
اصرار بر صغائر به دو گونه است :
الف : فعلى ، مثل اينكه نوع خاص يا چند نوع از صغائر را شخصى مرتكب شود .
ب : حكمى ، و آن اين استكه بعد از ارتكاب صغيرهاى عزم بر فعل مكرّر آن داشته باشد اگرچه بعدا انجام هم ندهد .
ناگفته نماند : ترك مستحبات و فعل مكروهات موجب تحقق صغيره و اصرار بر آن نشده تا در نتيجه قادح در عدالت باشد مگر در فرضى كه منجر به سبك شمردن احكام و سهلانگارى در آنها بشود و بفرض كشيده شدن به اين امر كلام در اين واقع مىشود كه آيا در اين وقت گناه و معصيت است يا صرفا مخالفت با مروّت مىباشد .
از نظر ما هردو وجه محتمل است گرچه احتمال دوم وجيهتر و بذهن قريبتر مىباشد .
قوله : كالمواظبة على نوع : مثل اينكه نظر كردن به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 228
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٨