كه كفار را به اسلام دعوت كند و در صورت نپذيرفتن با ايشان اعلام جهاد نمايد چه آنكه اين امر از مناصب خاصه معصوم عليه - السلام است .
اما جهاد بمعانى ديگر :
در آنها نيز وجود فقيه يا اذن وى شرط نيست چه آنكه آن سه قسم ديگر حكم دفاع دارند و پرواضح است كه در امر دفاع وقتى نفس يا مال و يا عرض و ناموس در مخاطره واقع شد اجازه كسى در دفع خطر شرط نمىباشد .
و سپس در تعقيب امر سوم ( هجوم و يورش دشمن اه ) ميفرمايند :
مقصود از ( بيضه اسلام ) محل اجتماع مسلمين و حوزه اسلامى است كه در وقتى كه خطر متوجه اين مركز باشد بر مسلمين لازم است كه در دفاع از آن به پا خاسته و بدون اينكه اذن از امام عليه السلم يا نائب وى لازم باشد كفار و مشركين را از آن صوب دور نمايند و از قيد ( يخشى منه على بيضة الاسلام ) كه مرحوم مصنف آوردهاند چنين استفاده مىشود كه دشمن مورد خوف بايد كافر و مشرك باشد چه آنكه از مسلمان بر اسلام خطرى متوجه نيست اگرچه وى اهل بدعت و خلاف باشد .
البته اگر از مسلمان مخالف و مبدع بر نفوس خودشان خائف باشند دفاع واجب است و مىتوانند با وى در مقام مقاتله و محاربه برآيند ولى اين فرض مشمول اين عبارت نيست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦