وجوب جهاد ذكر شد فهميده مىشود .
مؤلف گويد :
در مقام تقريب استدلال به آيه گفته شد كه وجوب جهاد مشروط و معلّق به انسلاخ ماههاى حرام است بنابراين امر مطلق نيست تا بگوئيم امر مطلق افاده تكرار نمىكند بلكه مشروط است و لازمه آن اين است كه بتكرار شرط آن نيز مكرّر مىگردد .
سپس مىفرماين :
اينكه گفتيم سالى يك بار جهاد واجب است در صورتى استكه به بيشتر از آن نيازى در سال نباشد و الا بحسب حاجت و نياز بايد به آن مبادرت نمود چنانچه وجوب مذكور در صورتى است كه از اقدام به آن مسلمين عاجز نباشند يا ترك آن را امام عليه السلام مصلحت ندانند چه آنكه در غير ايندو صورت حتى از سالى يك بار نيز مىتوان جهاد را تأخير انداخت تا زمانى كه مصلحت ايجاب نمايد .
قوله : بعد انسلاخها : يعنى منتهى شدن اشهر حرم .
قوله : و جعله شرطا : ضمير فاعلى به [ حق تعالى ] و مفعولى به [ انسلاخ ] راجع است .
قوله : فيجب كلّما وجد الشرط : ضمير در [ يجب ] به قتال و جهاد راجع است .
قوله : و لا يتكرّر بعد ذلك : ضمير در [ لا يتكرّر ] به جهاد راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] جهاد بدنبال انسلاخ است .
قوله : هذا مع عدم الحاجة : مشار اليه [ هذا ] وجوب مرّه جهاد در هرسال است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 13
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣