مترجم گويد :
مخالفين معتقدند كه در حج قران براى عمره و حج ميتوان به يك نيّت محرم شد و اين از نظر علماء اماميه باطل است لذا اگر مخالف در زمان ضلالتش به اين نحو حج را بجاى آورد بعد از استبصار مىبايست عملش را قضاء كند ولى اگر مثلا بجاى اين كه حجّ تمتّع گذارد حجّ قران يا افراد انجام داد بعد از هدايتش قضاء ندارد .
متن :
و هل الحكم بعدم الإعادة لصحة العبادة في نفسها بناء على عدم اشتراط الإيمان فيها ، أم إسقاطا للواجب في الذمة كإسلام الكافر قولان ، و في النصوص ما يدل على الثاني .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
اينكه گفتيم در برخى موارد مخالف بعد از استبصار حجّى كه قبلا بجاى آورده لازم نيست اعاده كند در وجه آن دو احتمال بلكه دو قول است :
بعضى گفتهاند : جهتش اين است كه اعمال اهل خلاف نيز ذاتا صحيح است زيرا در صحّت اعمال ايمان و اعتقاد به ولايت و خلافت بلا فصل امير المؤمنين عليه السلام شرط نيست .
برخى ديگر فرمودهاند : شرط صحت در اعمال اگرچه داشتن ايمان است منتهى مخالف همچون كافر بعد از هدايت شدنش از باب امتنان و لطف قضاء عبادات از جمله حجّ از وى ساقط شده است .
و در پارهاى اخبار مضمونى وارد شده كه بر قول دوم دلالت دارد .
مترجم گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 69
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٩