مانع از مباشرت قبل از استقرار وجوب حج عارض شود يعنى مثلا سال حصول استطاعت قبل از رفتن به زيارت مريض شود يا پيرى مانع از مباشرت در آن باشد ولى در غير اين صورت كه از سالهاى پيش حجّى بذمّه وى آمده و بواسطه مسامحه تأخير انداخته باشد بدون شبهه و اختلاف تمام باتفاق كلمه استنابت را واجب ميدانند .
متن :
و هل يشترط في وجوب الاستنابة اليأس من البرء أم يجب مطلقا و إن لم يكن مع عدم اليأس فوريا ، ظاهر الدروس الثاني ، و في الأول قوة فيجب الفورية كالأصل حيث يجب ، ثم إن استمر العذر أجزأ .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
در اينكه وجوب استنابت مشروط به يأس از سلامتى است يا بطور مطلق واجب مىباشد دو احتمال است با توجه به اين كه در صورت عدم يأس وجوب استنابت از نظر قائلين به اين قول فورى نيست :
از ظاهر مرحوم مصنف در كتاب دروس وجوب مطلق استفاده مىشود ولى از نظر ما احتمال اول قوى و متين است .
بنابراين در صورتى كه شخصى از سلامتى خود مأيوس بود لازم است فورا نائب بگيرد همانطورى كه وجوب اصل حج فوريست .
مترجم گويد :
از نظر ما حق با كسانى است كه بطور مطلق استنابت را واجب مىدانند چنانچه از برخى روايات چنين استفاده مىشود از آن جمله روايتى كه از امام باقر عليه الصلاة و السلام گذشت چه آن كه مورد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 34
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤