مقصود از آن اينست كه هرجزئى از آب را شخص وضوء گيرنده از محلّ خودش به غير آن انتقال دهد اعم از اينكه آب را طورى بريزد كه خودبخود منتقل شود يا اين امر را بوسيله كمك و معينى انجام دهد .
قوله : عن محلّه الى غيره : ضمير در [ محلّه ] به ماء و در [ غيره ] به محلّ راجعست .
قوله : بنفسه او بمعين : ضمير مجرورى در [ بنفسه ] به ماء راجعست و مقصود از [ معين ] مثلا مثل دست مىباشد كه متوضى آب را بوسيله آن از محلّش به غير آن نقل دهد .
متن :
« على ما دارت عليه الإبهام » بكسر الهمزة « و الوسطى » من الوجه « عرضا و ما بين القصاص » مثلث القاف : و هو منتهى منبت شعر الرأس « إلى آخر الذقن » بالذال المعجمة و القاف المفتوحة منه « طولا » مراعيا في ذلك مستوى الخلقة في الوجه و اليدين .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بر وضوء گيرنده لازمست در صورت حدّى را كه انگشت ابهام ( بكسر همزه ) و انگشت وسطى بر آن دور مىزند در جانب عرض و آنچه بين قصاص و آخر چانه قرار دارد در طرف طول بشويد .
مؤلف گويد :
عبارت [ ما دارت عليه الابهام و الوسطى ] اشاره است بحدّ عرضى صورت و حاصل آن اينست كه :
حدّ عرضى صورت مقدارى از آنست كه وقتى انگشت شصت و وسطى يعنى انگشت سوّم از دو طرف باز شده و روى صورت نهاده شدند و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 192
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٢