قوله : و فى تقدير غيره : يعنى غير [ ابتداء ] .
متن :
و قدم التسمية اقتفاء لما نطق به الكتاب ، و اتفق عليه أولو الألباب . و ابتدأ في اللفظ باسم اللَّه ، لمناسبة مرتبته في الوجود العيني ، لأنه الأول فيه ، فناسب كون اللفظي و نحوه كذلك ، و قدم ما هو الأهم و إن كان حقه التأخر باعتبار المعمولية ، للتنبيه على إفادة الحصر على طريقة " إِيَّاكَ نَعْبُدُ " .
ترجمه
مرحوم شارح مىفرماين :
مرحوم مصنف [ تسميه ] را بر [ تمحيد ] از اينجهت مقدّم داشت كه پيروى از آنچه خداوند متعال در قرآن شريف به آن نطق نموده و تمام صاحبان عقل و انديشه برآنند نموده باشد .
و در لفظ به اسم [ اللّه ] ابتداء و عبارت را به [ اللّه احمد ] ذكر كرد زيرا مرتبه وجودى در عالم عين مناسب با تقديم اللّه بر حمد است چه آنكه در اين عالم اللّه بر حمد مقدّم بوده لاجرم در عالم لفظ و كتابت نيز مناسب است رعايت تقديم آن بر حمد بشود .
و [ اللّه ] را كه اهمّ از [ حمد ] بوده بر آن مقدّم نمود اگرچه بملاحظه اينكه معمول و مفعول است حقّش تأخّر مىباشد تا بدينوسيله تنبيه بر افاده حصر كند چنانچه در [ ايّاك نعبد ] امر چنين مىباشد .
شرح
قوله : و قدّم التسميّة : ضمير فاعلى در [ قدّم ] بمصنف راجع بوده و مقصود اين است كه :
مرحوم مصنف ابتداء فرمود : بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و پس از
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 23
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ٢٣