كه مقصود از آن [ اناء ] بوده راجع مىباشد و در [ غيره ] به ما يشق عود مىكند .
متن :
« فإن ولغ فيه » أي في الإناء « كلب » : بأن شرب مما فيه بلسانه « قدم عليهما » أي على الغسلتين بالماء « مسحه بالتراب » الطاهر دون غيره مما أشبهه ، و إن تعذر ، أو خيف فساد المحل . و ألحق بالولوغ لطعه الإناء دون مباشرته له بسائر أعضائه و لو تكرر الولوغ تداخل كغيره من النجاسات المجتمعة ، و في الأثناء يستأنف و لو غسله في الكثير كفت المرة بعد التعفير .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ز : اگر سگ در ظرفى ولوغ نمود پيش از تطهير آن به دو بار شستن ظرف را خاكمال بايد كرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ضمير در [ فيه ] به اناء راجعست و مقصود از [ ولوغ ] بضم واو اين است كه سگ با زبانش مايع در ظرفى را بنوشد .
و ضمير در [ قدّم عليهما ] به [ الغسلتين بالماء ] راجعست و مقصود از [ تراب ] خاك طاهر مىباشد لذا استفاده از خاك غير پاك جايز نيست چنانچه اگر اساسا از غير خاك يعنى اجسام مشابه آن استفاده كنند مجزى نمىباشد اگرچه خاك پيدا نشده يا از استعمالش معذور بوده و يا احيانا از به كار بردن آن خائف باشند كه ظرف فاسد بشود .
سپس مىفرماين :
و از نظر حكم ملحق به ولوغ است ليسيدن سگ ظرفى را با زبانش ولى اگر عضو ديگرى غير از زبانش را در ظرف داخل كند اينحكم را ندارد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 153
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٣