سه خون به هيچ وجه مورد استثناء نبوده بلكه ازاله آن واجب مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعضى از اصحاب خون نجس العن را نيز به اين سه خون ملحق كرده و ازاله آن را مطلقا واجب دانستهاند و دليلشان بر اين الحاق اين است كه :
خون مزبور همچون دماء ثلاثه نجاستشان مضاعف و دوچندانست از اينرو بايد بين آن و ديگر خونها امتياز و فرقى باشد .
ولى اين دليل مجرّد اعتبار بوده و نصّى بر آن نداريم فلذا اصل مقتضى است اين نوع از دماء بعموم دماء معفّوه ملحق شده و در صورت ياد شده مكلّف به ازاله آن نباشيم .
قوله : و الحق بها بعض الاصحاب : ضمير در [ بها ] به دماء ثلاثه راجع بوده و مقصود از [ بعض الاصحاب ] مرحوم علّامه استكه در كتب خويش خون نجس العين را به دماء ثلاثه ملحق نموده و ينز ابن حمزه ( ره ) در وسيله و قطب راوندى عليه الرّحمة است كه خصوص خون سگ و خوك را ملحق نمودهاند .
قوله : و لا نصّ فيه : ضمير در [ فيه ] بنجس العين راجعست قوله : و قضيّة الاصل يقتضى دخوله فى العموم : مقصود از [ قضيّة ] اقتضاء بوده و مراد از [ اصل ] اصالة البراءة از وجوب ازاله مىباشد و منظور از [ عموم ] عموم دم و حكم آنكه عفو است مىباشد .
متن :
و العفو عن هذا المقدار مع اجتماعه موضع وفاق ، و مع تفرقة أقوال :
أجودها إلحاقه بالمجتمع .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 142
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٢