10 - فقاع نيز از نجاسات است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لفظ [ فقّاع ] بضم فاء و تشديد قاف بوده و آن در اصل عبارتست از اينكه از آب جو ساخته مىشود ولى چون در روايت حكم نجاست و حرمت شرب بر اسم [ فقّاع ] معلّق شده لاجرم هرچه را در عرف به اين نام اسم ببرند نجس و حرام است .
البته مشروط باينكه خاصيّت فقّاع يعنى سكر را داشته و يا لااقل مجهول الخاصيّة باشد به اين معنا ندانيم كه مسكر بوده يا سكرآور نيست .
قوله : و الاصل فيه : يعنى اصل در فقّاع به اين معنا كه فقّاع اصلى آنست كه از آب جو گرفته شده باشد .
قوله : لما ورد الحكم فيه معلّقا على التسمية : ضمير در [ فيه ] به فقّاع راجع بوده و مراد از [ حكم ] نجاست و حرمت شرب مىباشد .
قوله : يثبت لما اطلق عليه اسمه : ضمير در [ يثبت ] به [ حكم ] راجع بوده و ضمير در [ عليه ] به ماء موصوله در [ لما ] راجع بوده و ضمير مجرورى در [ اسمه ] به فقّاع برمىگردد .
قوله : مع حصول خاصيّته او اشتباه حاله : ضمير در [ خاصيّته ] و [ حاله ] به فقّاع راجعست و مراد از خاصيّت همان سكر مىباشد .
متن :
و لم يذكر المصنف هنا من النجاسات العصير العنبي إذا غلا و اشتد و لم يذهب ثلثاه ، لعدم وقوفه على دليل يقتضي نجاسته كما اعترف به في الذكرى و البيان .
لكن سيأتي أن ذهاب ثلثيه مطهر ، و هو يدل على حكمه بتنجسه فلا عذر في تركه . و كونه في حكم المسكر كما ذكره في بعض كتبه .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 132
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٢