واو : حاليه ، غير عامله ، مبنى .
أنت : ضمير منفصل مرفوع ، مبتدأ .
صديق : خبر براي « أنت » وجمله « وأنت صديق » جمله حاليه مىباشد كه محلّا منصوب است .
قوله : وهو مختص بالضرورة : ضمير « هو » به ثبوت اسم ان راجع است .
قوله : ولا يجوز افراده : يعنى افراد خبر .
قوله : فيجوز الأمران : مقصود از « الأمران » افراد وجمله آوردن خبر مىباشد .
قوله : وقد اجتمعا في قوله : ضمير در « اجتمعا » به افراد وجمله آوردن راجع است .
قوله : بأنك ربيع وغيث مريع الخ :
تجزيه وتركيب
ان : مخفّفه از مثقله .
ك : ضمير متصل منصوب ، اسم براي « ان » .
ربيع : خبر براي « ان » .
واو : عاطفه .
غيث : معطوف به « ربيع » ، موصوف .
مريع : صفت براي « غيث » .
واو : عاطفه .
انك : مخففه از مثقله وكاف اسمش بوده وآن با اسم وخبرش معطوف است به انك ربيع .
هناك : ظرف زمان ، متعلق به « تكون » ظرف لغو .
تكون : فعل مضارع ، مفرد ، مذكر ، حاضر ، از افعال ناقصه ، ضمير « أنت » اسمش بوده و « الثمالا » خبرش مىباشد وجمله « تكون الثمالا » خبر است براي « انك » .
الكلام الغني (شرح فارسى بر باب اول مغنى) (فارسى) — صفحة 205
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٥