روي عن المازني والمبرد . ويبتني على الخلاف في الوقف عليها خلاف في كتابتها ، فالجمهور يكتبونها بالألف ، وكذا رسمت في المصاحف ، والمازني والمبرد بالنون ، وعن الفراء إن عملت كتبت بالألف ، وإلّا كتبت بالنون ، للفرق بينها وبين إذا ، وتبعه ابن خروف .
ترجمه :
مسئله سوّم كيفيت خواندن اذن در وقت وقف
خواندن صحيح اذن در وقتيكه بر آن وقف مىكنيم آنستكه نونش را بألف تبديل كرده تا بدين ترتيب به تنوين كلمه منصوب در حال وقفى شبيه گردد .
برخى گفتهاند : وقف بر نون بايد نمود زيرا نون آن همچون نون « لن » و « ان » مىباشد ، اين مقاله از مازنى ومبرد نقل گرديده .
آنچه نقل شد اختلاف در نحوه خواندن اذن هنگام وقف بر آن بود واما كيفيت كتابت ونوشتن آن :
بايد بگوئيم در آن نيز بين حضرات اختلاف است واين اختلاف مبتنى بر اختلاف در قرائت مىباشد :
جمهور آنرا با الف مىنويسند چنانچه در مصاحف وقرآنها كيفيت كتابتش بهمين نحو مىباشد .
مازنى ومبرّد آنرا با نون مى نويسند .
واز فرّاء نقل شده كه اگر اذن عامل باشد با الف ودر غير اينصورت با نون بايد نوشته شود تا بدين ترتيب بين آن و « إذا » فرق باشد وابن خروف نيز در اينمقاله از وى تبعيت كرده است .
شرح
قوله : تشبيها لها بتنوين المنصوب : ضمير در « لها » به اذن راجع است .
قوله : لانّها كنون لن الخ : ضمير در « لانّها » به نون اذن راجع است .