حضرت مجتبى عليه السّلام پانزده پسر و هفت دختر داشته كه اسامى پسران از اين قرار است :
1 - حسن بن حسن عليه السّلام 2 - زيد بن حسن عليه السّلام 3 - عمرو بن حسن عليه السّلام 4 - حسين بن حسن عليه السّلام 5 - عبد اللّه بن حسن عليه السّلام 6 - عبد الرحمن بن حسن عليه السّلام 7 - عبد اللّه بن حسن عليه السّلام 8 - اسماعيل بن حسن عليه السّلام 9 - محمّد بن حسن عليه السّلام 10 - يعقوب بن حسن 11 - جعفر بن حسن عليه السّلام 12 - طلحة بن حسن عليه السّلام 13 - حمزة بن حسن عليه السّلام 14 - ابو بكر بن حسن عليه السّلام 15 - قاسم بن حسن عليه السّلام .
و نسل امام مجتبى عليه السّلام تنها از حسن بن حسن و زيد بن حسن باقى مانده است .
و امّا شهادت عبد اللّه الاصغر :
در زمان شهادت وى ميان ارباب مقاتل اختلافست :
بعضى در اثناء مقاتله اوّلى حضرت ذكر كردهاند و برخى در مقاتله دوّم آن را آوردهاند ، جماعتى در حال ركوب و سواره بودن حضرت دانستهاند و گروهى در حال سقوط آن جناب گفتهاند .
امير محمّد در روضة الصفاء و طبرى در تاريخ خود مىنويسند : بعد از آنكه حضرت در اثناء مقاتله تير به اسبش خورد و از پاى درآمد در ميدان حرب پياده ايستاده مستعد مناجزه « 1 » بود و با آنكه پياده بود كسى جرئت نداشت پيش بيايد و حال آنكه حضرت در غايت ضعف و نهايت عطش بود در اين حال عبد اللّه خردسال بيرون آمد و بعد شهادت وى را نقل مىنمايند .
شيخ طريحى در منتخب شهادت عبد اللّه را قبل از مقاتله نقل مىنمايد و مىفرمايد :
ودّع اهله و اولاده وداع مفارق لا يعود و كان عبد اللّه بن الحسن الزّكىّ واقفا بازاء الخيمة هو يسمع وداع الحسين عليه السّلام فخرج فى اثره و يبكى و يقول و اللّه لا
هامش
( 1 ) - يعنى مبارزه و مقاتله