شده است ؛ زيرا از ستونهاى روضة النّبى صلى الله عليه و آله است .
3 / 1 - توبه / ابى لُبابه
از ستونهاى بسيار مهم و با فضيلت مسجد النبى صلى الله عليه و آله ستون توبه است . ابولبابة بن عبد المنذر » يكى از بزرگان اوس ، هنگام غزوهء « بنى قريظه » « 1 » به درخواست يهوديان و با موافقت پيامبر صلى الله عليه و آله به عنوان مشاور نزد آنان رفت ، ابولبابه يهوديان را به جنگ و مقاومت تشويق كرد و برگشت اما بىدرنگ از اين اقدام پشيمان شد و سوگند ياد كرد كه هرگز با پيامبر صلى الله عليه و آله روبهرو نشود ، مگر آنكه توبه كند و خداوند نيز او را پاك گرداند . ابولبابه يكسره به مسجد النّبى صلى الله عليه و آله رفت و خود را به يكى از ستونهاى مسجد بست و به توبه و انابه پرداخت تا شايد خداوند از كردار زشت او بگذرد و يا مرگ او را برساند . او در مجموع شش شبانهروز به آن ستون بسته شده بود . در اين مدّت تنها همسر او براى اقامهء نماز دستان وى را باز مىكرد و دوباره او را به ستون مىبست . سرانجام سحرگاهان آياتى مبنى بر پذيرش توبهء ابولبابه نازل شد . « 2 »
پيامبر صلى الله عليه و آله آن شب خندان و شاداب برخاست ؛ به مسجد آمد و دستان او را گشود . « 3 » از آن روز اين ستون به « توبه » يا « ابو لبابه » مشهور شد .
حضرت رسول نوافل خود را كنار اين ستون به جا آورده و گاهى نزد آن
هامش
( 1 ) پيامبر صلى الله عليه و آله پس از جنگ خندق كه طى آن يهوديان پيمان خود را با مسلمانان شكسته و به پيامبر صلى الله عليه و آله خيانت كردند ، از سوى خداوند مأموريت يافت تا به تنبيه و نابودى خيانتكاران يهود بنىقريظه پرداخته ( ابن هشام ، همان ، ج 32 ، ص 23 ) و شرّ آنان را از سر اسلام كوتاه سازد لذا آن حضرت ايشان را محاصره كرد و نمايندهاى فرستاد كه يا اسلام آوريد و همچنان در خانههاى خود بمانيد و يا از مدينه همراه زنان و فرزندانتان خارج شويد . يهوديان بنىقريظه به علت ارتباط و دوستى كه با ابىلبابه داشتند از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستند تا وى را براى مشورت به نزد آنان فرستد و آن حضرت نيز پذيرفتند .
( 2 ) . « يا ايها الذّين آمنوا لا تخُونُوا اللَّه والرَّسول و لا تخُونُوا اماناتِكم و انْتُمْ تعلمون » . [ اى كسانى كه ايمان آورديد به خدا و رسول و امانات خويش خيانت نكنيد در حالى كه مىدانيد جز اين نيست كه مالها و اولادتان فتنه و بلا است و به درستى كه نزد خداوند اجرى عظيم است . ] ( انفال : 128 )
( 3 ) . سيوطى ، لباب النقول فى اسباب النزول ص 111 ؛ ابن هشام ، همان 2 / 236 - 238 ؛ ابن قيم جوزى ، همان 2 / 190 .