تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 99

آستان‌بوسى حضرت مجتبى عليه السلام به بقيع رفتم ، با اين كه سه ساعت از آفتاب برآمده بود ، خدام نيامده بودند . ساعتى در بيرون بقعه ، روى زمينِ عرشِ مكين نشسته ، دو سودانيه كفشدار صحبتى مىنمودند كه اسامى خدام از اين قرار است : سيد عبدالكريم ، سيد جعفر ، سيد زين العابدين ، سيد احمد من بنى الحسن . سپس مىگويد : سؤال نمودم « كَمْ رِيالٍ يُوصَل الَيِهِم مِن طَرَفِ الحاجِ ؟ قالَتا لا تَقُلْ رِيال بَل ليرات وَ جِنات « 1 » وَ الُوفَ وَ مِآت » بعد از ساعتى آمدند درِ روضهء مباركه را گشودند و مشرف شدم ، انگشتر فيروزجى داشتم ، تمنا نمودند ، نياز نمودم « 2 » . امين الدوله « 3 » در سفر نامه خويش مىنويسد : يكشنبه يازدهم محرم 1316 ، على الصباح مُحرِم كعبهء مقصود و فوز به مقام محمود شدم و از دل و جان ، به آن آستان نماز آوردم . هوا روشن شد ، هواى بقيع و زيارت ائمهء هدى كردم ، آنجا جز حاج صادق يزدى و يك ضعيفهء كفشدار و يك سقّا كسى نبود . كليددار ، متولّى و زيارت نامه خوان حضور نداشتند . در بقعهء متبركه بسته و مقفل بود ، بى آنكه سبب معلوم شود . از بيرون سر بر آستان نهاده ، زيارت خواندم و نماز زيارت گزارده ، برگشتم . . . به چند نفر از حاجيها و هم سفرهاى ايرانى ، حضور داده و بسته بودن در حرمِ ائمّهء - صلوات اللّه عليهم اجمعين - به تواتر گفتند كه اين معامله به تعمّد است . در اين اثنا شيخ جزّاء و حاج صادق آمدند و خلاصهء تحقيقات آنها اين كه : حضرت شريف به جناب شيخ الحرم ، شرحى نوشته ، توصيه كرده‌اند كه چون زوّار كِرام و مردم جليل و نبيل از ايرانيان ، به مدينهء طيّبه مىآيند ، اهتمام كنيد خدّام و كليد داران و متولّيان طمع و توقع بىجا در اخذ و عمل ناروا را نكنند . شيخ الحرم نظر به توصيهء شريف قدغن كرده‌اند از زوار چيزى گرفته نشود و چون در