اساس دلايل تاريخى ، اين تعداد بخشى از كسانى هستند كه به وسيلهء حضرت حمزه به هلاكت رسيده‌اند نه همهء آنها ، ولى عدم ذكر همهء مقتولين و يا اختلاف نظر در مورد آنان ، همانند اختلاف نظر در آمار مقتولين به وسيلهء اميرمؤمنان عليه السلام كه بعضى از مورّخان بيشترين كشته‌شدگان و بعضى ديگر تنها بيست و دو تن را از آنِ آن حضرت دانسته‌اند . با در نظر گرفتن حقايق موجود تاريخى چندان مهم نيست ؛ زيرا اگر همهء مقتولان دراين جنگ مشخّص و منعكس مىگرديد نظر مورّخان در مورد هر دو بزرگوار تغيير مىكرد . به هر حال با اينكه آمار دقيق از آن مقتولين به دست دو بزرگوار در دست نيست ولى دلائل مسلّم تاريخى نقش اساسى آنها را در پيروزى جنگ بدر ثابت نموده است و در اين جنگ شكست دشمن در مرحلهء اوّل به دست اميرمؤمنان و سپس به دست حضرت حمزه آنگاه به دست ساير افراد سپاه توحيد به وقوع پيوسته است ، آن هم نه همهء افراد سپاه ؛ زيرا طبق مضمون صريح قرآن تعدادى از صحابه از اوّل حركت رسول خدا صلى الله عليه و آله از مدينه ، از اين برخورد ناخشنود و از ورود به صحنهء جنگ شديداً مضطرب و نگران بودند . « 1 » و تاريخ هم گوياى اين واقعيت است كه بعضى از صحابه در ميدان جنگ يا نقشى نداشتند و يا داراى نقش كم رنگى بودند .