خانه را يادآورى مىفرمود و در بعضى مواقع در كنار همان قبر نماز مىخواند و اين حقيقتى است كه مورّخان قرون اوّلِ اسلام به آن اعتراف نمودهاند ولى به تدريج به عنوان مسجد بودن دارالنابغه اهمّيت بيشترى داده شده و بقعهء و مرقد بودن آنجا تحت الشعاع قرار گرفته است . و اين نوعى تحريف آگاهانه يا ناآگاهانه ! در حقايق تاريخى است .
ساختمان بقعه جناب عبداللَّه و تخريب آن
چگونگى ساختمان بقعهء عبداللَّه و مسجد دارالنابغه ، قبل از قرن دهم به چه شكلى بوده است ، براى ما معلوم نيست ولى پس از اين دوران ، براى مقبرهء عبداللَّه بقعهاى نسبتاً رفيع و بنايى وسيع به وسيلهء بعضى از سلاطين عثمانى ساخته شد و ضريحى بر روى قبر وى نصب و محرابى در كنار همان ضريح ايجاد گرديد تا هر دو عنوان يعنى مسجد بودن و مقبره بودن محفوظ و مشخص شود و اين بقعه تا روى كار آمدن وهابيان يكى از امكنه و بقاع مورد توجّه براى زائرين در مدينه به شمار مىآمد و نويسندگان در اين مقطع اين بقعه را معرفى و گاهى به ذكر جزئيات آن پرداختهاند .
و با اينكه وهابيها پس از تسلّط ، همهء بقعههاى موجود در بقيع و خارج بقيع را تخريب نمودند امّا ساختمان بقعهء جناب عبداللَّه تا سال 1355 شمسى همچنان باقى بود و در ورودى آن را با سنگ و آجر تيغه كرده بودند و راهى به داخل بقعه وجود نداشت .
در سال 1354 شمسى بود كه ( نويسندهء اين سطور ) براى انجام حجّ تمتّع به آن ديار مقدّس مشرّف شدم مانند ديگر زائران و حجاج ، اين بقعه را از بيرون در ورودى ، كه در داخل كوچهء تنگى قرار داشت ، مشاهده و زيارت نمودم و در سردر اين ساختمان سنگ نوشتهاى مشاهده مىشد كه در آن دو بيت شعر به زبان تركى حاوى نام تعمير كننده و تاريخ تعمير بنا منعكس گرديده بود . آن دو بيت اينست :
قبر پاك والد شاه رسلدر بو مقام * فضل حق سلطان محمودن بو خير برترى
وصف اعمارنده پرتو جوهرى تاريخلر * قبر پاكيزه مقام والد پيغمبرى 1245
و اين سنگ نبشته همانست كه نايب الصدر شيرازى در تحفه الحرمين از آن ياد