در سنن ابوداود با سند از ابىالوليد چنين نقل شده است كه از عبداللَّه بن عمر سؤال كردم علت اين كه كف مسجد با شن مفروش گرديده چيست ؟ عبداللَّه پاسخ داد كه يك شب در مدينه باران شديدى آمد و كف مسجد را گل فرا گرفت . بعضى از نمازگزاران براى اين كه آلوده به گِل نشوند مقدارى شن به همراه خود آوردند و به زير پاى خود ريختند . رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از اتمام نماز با مشاهدهء اين عمل فرمود : « ما احسن هذا ؟ » ؛ « عجب كار خوبى بود ! » « 1 » ولذا ساير صحابه نيز از اين عمل پيروى نمودند و بدين طريق كف مسجد شن ريزى گرديد . بهر حال تا وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله مسجد با همان ديوار خشتى و سايه‌بانى از شاخ و برگ خرما و علفهاى بيابانى بجاى سقف باقى ماند و طبق مضمون روايات ، در دوران ابوبكر و عمر نيز با اين كه در مسجد و سقف آن تغيير و تجديد به عمل آمد ولى همين وضع ادامه يافت تا در دوران خلافت عثمان كه مسجد توسعه پيدا نمود در اساس بنا و در كيفيت سقف آن هم تغيير داده شد . اين موضوع در صحيح بخارى و سنن ابىداود از عبداللَّه بن عمر چنين نقل شده است كه : مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله در دوران آن حضرت خشت خام و سقف آن از شاخ و برگ خرما بود . در دوران ابوبكر در اثر فرسودگى بعضى از قسمتهاى آن ، با همان وضع سابق تعمير و مرمت گرديد ؛ همانگونه كه عمر نيز در دوران خلافتش چنين كرد و در كيفيت آن تغييرى نداد ولى عثمان كه خواست مسجد را توسعه دهد ديوارهاى آن را با سنگ و آجر و سقفش را با تخته‌هاى محكم بنا نمود . « 2 »