تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 204

« تدمع العين و يحزن القلب و لا نقول الّا ما يرضى بِهِ الرّب و أنا بك يا ابراهيم لمحزونون » ؛ « قلبم اندوهناك و چشمم گريان است و چيزى بجز رضاى حق نمىگويم اى ابراهيم اينك در فراقت شديداً اندوهناكيم . » « 1 » و در حديث ديگرى آمده است كه آن حضرت پس از آن كه فرمود : « تدمع العين . . . » اين جمله را هم اضافه نمود : « و لو لا انّه وعد صادق و وعد جامع و ان الآخر لاحق بالاوّل لوجدنا عليك يا ابراهيم اشد من وجدنا و انابك لمحزونون » ؛ « اگر مرگ وعدهء حق و همگانى نبود و اگر قرار نبود پسينيان به پيشينيان ملحق شوند ، اندوه ما در فراقت ، بيش از اين مىشد و در عين حال در فراقت شديداً اندوهناكيم . » « 2 » و باز در حديث ديگرى كه ابى داود متن آن را نقل نموده ، چنين آمده است : « ففاضت عينا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فقال له سعد ما هذا ؟ قال صلى الله عليه و آله انّها رحمة وضعها اللَّه في قلوب من يشاء و انّما يرحم اللَّه من عباده الرحماء » ؛ « 3 » « چون اشك پيامبر صلى الله عليه و آله جارى شد ، سعد عرض كرد : يا رسول‌اللَّه اين گريه چرا ؟ فرمود اين رحمت و عاطفه است كه خداوند در دل كسانى كه مىخواهد قرار مىدهد و خداوند از بندگان خويش بر آنها رحم مىكند كه در دلشان رحم باشد . » عبدالرحمان بن حسان بن ثابت از مادرش سيرين نقل مىكند كه به هنگام مرگ ابراهيم من و خواهرم ماريه در كنارش بوديم با اينكه با ناله و شيون گريه مىكرديم اما از سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله مخالفت به عمل نمىآمد ولى پس از مرگ او از شيون و فرياد كردن نهى نمود . ( كلّما صحت أنا و اختي ما ينهانا فلمّا مات نهانا عن الصياح ) . « 4 »