وبينشهاى زير را از سخن قرآن كريم پيرامون شير دادن به دست مىآوريم ، زيرا اين مقوله در خانواده اهميت وجلب توجه بيشترى دارد ، چرا كه به ثمرهء زندگى دو طرف وتغذيه او مربوط است . ما از اين مثالها بهرههايى مىبريم كه در ساير ابعاد زندگى نيز به ما سود مىرساند :
الف - در طول دو سال كامل ، شير دادن فطرى وطبيعى ، كه كودك - بويژه در روزهاى نخست - در اثناى آن به شير مادر به عنوان بهترين غذا نيازمند است ، انجام مىگيرد ، و نبايد مادر ، به عنوان يك مادر ، از تكليف خود بگريزد واو را شير ندهد وسرنوشت فرزندش را به دلايل تجملاتى به مخاطره افكند ، زيرا آيندهء فرزندش به اين شير بستگى دارد ، و از نظر علمى ثابت شده است كه بسيارى از ضعفها وبيماريها در كودكان در نتيجه عدم تغذيه از شير مادر پيش مىآيد .
ب - پدرى كه همسرش فرزندى را براى او به دنيا آورده است ، نبايد در نفقه دادن بر پايه نيكو كارى ومتناسب با سطح زندگى اجتماعيشان بخل ورزد .
ج - شايسته نيست پيوند زناشويى به دليل فرزند به سستى گرايد وزيانى به آن دو وارد آيد ، چنان كه مرد براى مراعات حق فرزند ، لذت كاميابى جنسى را به زنش نچشاند يا بر عكس زنى با شوهرش چنين كند .
در حديثى منقول از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه ( لَا تُضَارَّ وَالِدَةٌ ) آمده است كه فرمود : « اين چنان است كه زن دست خود را جلو بياورد ونگذارد شوهرش با او همبستر شود و به او بگويد : به تو اجازه نمىدهم اين كار را بكنى . هراس دارم كه مبادا ( بربچه شير خوارم )
احكام خانواده و آداب ازدواج (فارسى) — صفحة 211
مساهمون: آژير
ص٢١١