تَأْخُدُوا مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئاً إِلَّا أَن يَخَافَا أَلَّا يُقِيَما حُدُودَ اللَّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيَما حُدُودَ اللَّهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيَما افْتَدَتْ بِهِ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَعْتَدُوهَا وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُون ) « 1 » .
« طلاقى كه شوهر مىتواند در آن رجوع كند دو مرتبه است ، پس ، چون طلاق داد ، يا رجوع و نگهدارى زن كند به خوشى وسازگارى ، يا رها كند به نيكى و خير انديشى ، و حلال نيست كه چيزى از مهر آنان به جور بگيرد ، مگر آنكه بترسند كه حدود دين خدا را راجع به احكام ازدواج نگاه ندارند ، پس اگر ترسيديد كه حدود دين خدا را نگه ندارند ، زن هرچه از مهر خود به شوهر ببخشد روا باشد ، اين احكام حدود دين خدا است ، از آن سركشى نكنيد ، كسانى كه از احكام خدا سرپيچند آنها به حقيقت خود ستمكارانند . »
آيات 226 - 229 سورهء بقره ما را به بينشهاى مهمى رهنمون مىگردد كه برخى از آنها را ياد آور مىشويم :
الف - طلاق ، وضعى است استثنايى كه مرد نبايد بدان پناه برد مگر پس از دشوارى در ادامهء معاشرت نيكو ( همچون ايلاء كه اندكى بعد پيرامون آن سخن خواهيم گفت ) .
ب - شوهر ، پس از طلاق ، براى زن شايستهتر است اگر هر دو طالب اصلاح هستند ( وخواستار زندگى زناشويى عارى از مشكلات سابق كه منجر به طلاق گرديد ، مىباشند . )
ج - طلاق تا ابد ادامه نمىيابد ، ومرز آن دو طلاق است و در بار سوم يا مرد ، زن خود را نگه مىدارد و زندگى زناشويى سالمى را
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 229 .