2 - بدينسان دين ، احترام به كانون خانواده را با دژ بندى آن بوسيله نرده هايى محكم بنيان نهاده است كه مىتوان آن را در تحريم پيوند جنسى ميان مرد و زن ، جز آنگاه كه پروردگار مى فرمايد جلوهگر دانست وشايد همين اصل در ساير احكام مربوط به پيوند ميان مرد و زن از جمله تحريم ( قذف ) - نسبت دادن تهمتهاى جنسى به ديگران - جارى دانست ، البته اين موجب مىشود كانون زنا شويى از زبان بيهودهگويان در امان بماند واحترامى اجتماعى براى آن در نظر آيد .
خداوند مىفرمايد : ( وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحَصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَداً وَأُولئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ) « 1 » .
« كسانى كه زنان پاكدامن را متهم ( به عمل منافى عفت ) مىكنند ، سپس چهار شاهد ( بر مدعاى خود ) نمى آورند ، آنها را هشتاد تازيانه بزنيد ، و از آن پس هرگز شهادتشان را نپذيريد كه آنها همان فاسقانند . »
3 - براى تجليل خاص از خانواده وحفظ حرمت آن در برابر زبانها خداوند حرام كرده است كه مردى به همسر خود نسبت زنا دهد و احكام لعان را بر او فرض گردانيده است ، چنان كه جامعه را از بكارگيرى مسائل جنسى از سوى باندهاى مختلف در راه منافع سياسى باز داشته ، ومسلمانان را به والاترين ادب ، مؤدب ساخته است و كسانى را كه تهمت جنسى به ديگران مىزنند رسوا كرده است . خداوند مىفرمايد : ( إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ
هامش
( 1 ) - سورهء نور ، آيهء 4 .