خشم
روايت شده است كه مردى عرض كرد : يا رسول الله - درود خدا بر تو باد - مرا به كارى فرمان بده و مختصر بفرما . فرمود : خشمگين نشو ، دوباره پرسيد ، فرمود : خشمگين نشو . ( 1 ) و آن بزرگوار فرمود : سرسخت آن نيست كه حريفان را بيشتر به زمين افكند ، بلكه سرسخت آن كسى است كه بهنگام خشم خويشتن دارى كند . ( 2 ) امام صادق - جعفر بن محمد - ( ع ) فرمود : خشم ، كليد تمام بديهاست . ( 3 ) يكى از بزرگان مىگويد : از خشم دورى كن زيرا سرانجام به خوارى پوزش مىانجامد ، و هر كس كمتر از همهء مردم خشمگين شود او از همه عاقلتر است ، اگر براى دنيا باشد او انديشمند و زيرك است ، و اگر براى آخرت باشد ، دانا و بردبار است .
يكى از پيامبران ( ع ) به پيروانش فرمود : كيست كه به من قول دهد كه خشم نگيرد تا با من هم درجه باشد ، و پس از من جانشين من شود ، جوانى از ميان آن قوم ، گفت : من . دوباره تكرار كرد . باز آن جوان گفت : من ، و به قول خود وفا كرد ، وقتى كه آن پيامبر از دنيا رفت ، آن جوان در جاى وى قرار گرفت كه وى همان ذو الكفل بود ، و به اين نام ، ناميده شد ، بخاطر اين كه خشم خود را بر عهده گرفت و به وعدهء خود وفا كرد . پس بر عاقل لازم است كه در حال خشم به زشتى آن و زشتى چهرهء خود بهنگام خشم بينديشد و چهرهء ديگران را در حال خشم بخاطر