رزقتان دهم . ( 1 ) و تمام شما ، گنهكاريد ! جز آنكه آمرزش و گذشتم را نصيبش كردم ، پس ؛ از من ، مغفرت و آمرزش بخواهيد ! تا شما را بيامرزم . و هر كه بداند كه من ، بآمرزش و مغفرت ، داراى توان و قدرتم ! و او ، بتوان و قدرتم مغفرت و آمرزش بخواهد ، او را مىآمرزم و باكى ندارم ! .
و اگر براستى ! أوّل و آخر شما و زنده و مردهء شما ، ( خلاصه ، ) از شما ، هيچ تر و خشكى نماند ، جز اينكه ؛ بر پاك و نظيف كردن دل بندهاى از بندگانم اجتماع كنند ، در ملك و سلطنتم باندازهء پر مگسى نيفزايند ! و اگر براستى ! أوّل و آخر شما و زنده و مردهء شما ، ( خلاصه ، ) از شما ، هيچ تر و خشكى نماند ، جز اينكه ؛ بر آلوده و بدبخت كردن دل بندهاى از بندگانم اجتماع كنند ، از ملك و سلطنتم باندازهء پر مگسى نكاهند ! . و اگر براستى ! أوّل و آخر شما و زنده و مردهء شما ، ( خلاصه ، ) از شما ، هيچ تر و خشكى نماند ، جز اينكه ؛ اجتماع كنند و هر يك از آنها ، آنچه بخواهد و بذهنش برسد ، تمنّا و آرزو كند ، به او عطا كنم ! آن ، در ملك و سلطنتم نمودى ندارد ! ، همچنان كه اگر ؛ يكى از شما ، بر لب دريا گذر كند ، و در آن ، سوزنى فرو برد ! آنگاه ؛ بيرون آورد . و اين ، بدان جهت است كه ؛ من جواد و بخشندهام ! با عزّت و مجدم ! بىنياز و با محبّتم ! . عطايم كلامى است و عذابم كلامى ! پس ؛ آنگاه كه چيزى اراده نمودم ، جز اين نيست كه ؛ به او ميگويم : باشد ! بلا درنگ ! مىباشد .
اى بندگان من ! برترين و بزرگترين بندگى و طاعات را بجا آوريد ! تا اينكه ؛ بتسامح و مدارا ، با شما رفتار كنم - گرچه در ما سواى آن ، كوتاه آمديد ! - و بزرگترين و زشتترين معاصى را رها كنيد ! تا در ارتكاب گناهان ما عداى آن ، با شما مناقشه نكنم ! البتّه ؛ بزرگترين طاعات و بندگى ، توحيد من ! و تصديق پيامبر من ! و تسليم بوصىّ او است ، و آن ، علىّ بن أبى طالب و پيشوايان پاك نسل او ، صلوات اللَّه عليهم است . و البتّه ؛ بزرگترين معاصى ، نزد من ، كفر و ناسپاسى به من ! و پيامبر من ! و جدائى و مخالفت ولىّ محمّد است ! - يعنى : علىّ بن أبى طالب و أولياء بعد از او - پس اگر خواستيد در [ منظر أعلى ! ] و بالاترين شرف ، نزد من باشيد ! نبايستى ؛
تفسير فاتحة الكتاب از امام حسن عسكرى (ع) (فارسى) — صفحة 42
مساهمون: المنسوب إلى الإمام العسكري ( ع )
ص٤٢