قَالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِينَ » « 1 »
خدا فرمود : البته تو از مهلت يافتگانى .
پس مهلت به عنوان نقمت و بدبختى بيشتر براى كفّار و مخالفان الهى است تا گناهانشان زيادتر شده ، در آخرت گريبانگيرشان گردد .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى اهْبَطَ مَلَكاً الَى الْأَرْضَ فَلَبِثَ فيها دَهْراً طَويلًا ثُمَّ عَرَجَ الَى السَّماءِ فَقيلَ لَهُ : ما رَأَيْتَ ؟ قالَ : عَجائِبَ كَثيرةً وَ اعْجَبُ ما رَأَيْتُ أَنّى رَأَيْتُ عَبْداً مُتَقَلِّباً فى نِعْمَتِكَ يَأْكُلُ رِزْقَكَ وَ يَدَّعِى الرُّبُوبِيَّةَ فَعَجِبْتُ مِنْ جُرْأَتِه عَلَيْكَ وَ مِنْ حِلْمِكَ عَنْهُ ، فَقالَ اللَّهُ جَلَّ جَلالُهُ : فَمِنْ حِلْمى عَجِبْتَ ؟
قالَ : نَعَمْ ، قالَ : قَدْ امْهَلْتُهُ ارْبَعَمِأئَةِ سَنَةٍ لايَضْرِبُ عَلَيْهِ عِرْقٌ وَ لايرُيدُ مِنَ الدُّنْيا شَيْئاً الَّا نالَهُ وَ لايَتَغَيَّرُ عَلَيْهِ فيها مَطْعَمٌ وَ لامَشْرَبٌ . « 2 »
خداوند متعال فرشتهاى را به زمين فرستاد و او مدّتى در آن جا زندگى كرد و بار ديگر به طرف آسمان بالا رفت ، از آن فرشته سؤال كردند : در زمين چه ديدى ؟ فرشته گفت : در آن جا شگفتىهاى زيادى را مشاهدهكردم ، يكى از عجايب ، بندهاى در نعمتهاى تو غوطه ور بود ، او روزى تو را مىخورد ، و ادّعاى خدائى هم مىكرد و من از اين جرأت او و صبورى و حلم تو در شگفت بودم ، خداوند فرمود : تو از حلم من در شگفت شدى ؟ گفت : آرى ، خداوند فرمود : من او را چهارصد سال مهلت دادم و در اين مدّت هرگز بيمار هم نشد ، و هر چه از دنيا خواست به او رسيد و از خوردنىها و آشاميدنىها
هامش
( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 15 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 70 / 381 ، باب 139 ، حديث 1 ؛ الخصال : 1 / 41 ، حديث 31 .