إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَآءَ أَجَلُهُمْ لَايَسْتَئْخِرُونَ سَاعَةً وَ لَايَسْتَقْدِمُونَ » « 1 »
و اگر خدا مردم را به سبب ستمشان مؤاخذه كند ، هيچ جنبندهاى را [ كه مستحقّ مؤاخذه است ] بر روى زمين باقى نمىگذاشت ، ولى آنان را تا مدتى معين مهلت مىدهد ، پس هنگامى كه اجلشان سرآيد ، نه ساعتى پس مىمانند و نه ساعتى پيش مىافتند .
پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله دربارهء مهلت دهى خداوند به انسانها مىفرمايد :
أُجِّلَ سَبْعَ ساعاتٍ وَ قالَ صاحِبُ الْحَسَناتِ لِصاحِبِ السَّيِّئاتِ وَ هُوَ صاحِبُ الشِّمالِ لاتَعْجَلْ عَسى انْ يُتْبِعَها بِحَسَنَةٍ تَمْحُوها . . . وَ انْ مَضَتْ سَبْعُ ساعاتٍ وَ لَمْيُتْبِعْها بِحَسَنَةٍ وَ لا اسْتِغْفارٍ ، قالَ صاحِبُ الْحَسَناتِ لِصاحِبِ السَّيِّئاتِ اكْتُبْ عَلَى الشَّقِىِّ الْمَحْرُومِ . « 2 »
خداوند به گناهكار هفت ساعت فرصت مىدهد در حالى كه دو فرشته در طرف راست و چپ آن مىباشد ، فرشتهء طرف راست كه مأمور ثبت حسنات است بر فرشتهء سمت چپ كه مأمور ثبت گناهان است مىگويد : عجله نكنى شايد حسنهاى انجام دهد كه باعث محو گناهش شود و چون هفت ساعت گذشت و استغفار نكرد فرشتهء مأمور ثبت حسنات مىگويد : بنويس ، چقدر اين بنده بىشرم است .
و چه نعمت و رحمتى مىتواند به اين عظمت و ارزش برسد كه خداوند درِ توبه و انابه را تا آخرين لحظهء حيات باز گذاشته و نااميدى از درگاه خود را يكى از گناهان عظيم به شمار مىآورد و بارها بر پيامبرِ رحمتِ خود پيام فرستاد : كه اى رسول ما ! بندگان ما را به سوى رحمت و عفو پروردگارت دعوت نما و به آنان بگو با توبه و
هامش
( 1 ) - نحل ( 16 ) : 61 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 5 / 326 ، باب 17 ، حديث 17 ؛ الكافى : 2 / 429 ، حديث 4 .