[ « 16 » فَمَنْ أَكْرَمُ - يَا إِلَهِي - مِنْكَ وَ مَنْ أَشْقَى مِمَّنْ هَلَكَ عَلَيْكَ لَا مَنْ ؟ فَتَبَارَكْتَ أَنْ تُوصَفَ إِلَّا بِالْإِحْسَانِ وَ كَرُمْتَ أَنْ يُخَافَ مِنْكَ إِلَّا الْعَدْلُ لَا يُخْشَى جَوْرُكَ عَلَى مَنْ عَصَاكَ وَ لَا يُخَافُ إِغْفَالُكَ ثَوَابَ مَنْ أَرْضَاكَ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ هَبْ لِي أَمَلِي وَ زِدْنِي مِنْ هُدَاكَ مَا أَصِلُ بِهِ إِلَى التَّوْفِيقِ فِي عَمَلِي إِنَّكَ مَنَّانٌ كَرِيمٌ ]
پس اى خداى من ! كريمتر از تو كيست ؟ و بدبختتر از كسى كه به سبب مخالفت با تو هلاك شد چه كسى است ؟ نه هيچ كس ؟
پس تو والاتر از آنى كه جز به احسان وصف شوى ، و پاكتر از آنى كه جز عدالتت را بترسند . بيم ستمكاريت بر گناهكار نمىرود ، و ترس واگذاشتن پاداش كسى كه تو را خشنود كرده ، در ميان نيست ؛ پس بر محمد و آلش درود فرست ، و آنچه را آرزو دارم ، به من ببخش و هدايتت را بر من افزون كن ؛ به گونهاى كه به سبب آن به توفيق در عملم برسم . همانا تو بسيار نعمت دهندهء بزرگوارى .
اشعارى از مولوى درباره مرگ عاشق
اى خوشا روز كه پيش چو تو سلطان ميرم * پيش كانِ شكر تو شكر افشان ميرم