يَسْتَهْزِءُونَ » « 1 »
آن گاه بدترين سرانجام ، سرانجام كسانى بود كه مرتكب زشتى شدند به سبب اينكه آيات خدا را تكذيب كردند و همواره آنها را به مسخره مىگرفتند .
حضرت على عليه السلام در عاقبت آنان كه به باطل ميل نشان مىدهند ، فرمود :
وَ لَئِنْ امْهَلَ اللّهُ الظَّالِمَ فَلَنْ يَفُوتَ اخْذُهُ وَ هُوَ لَهُ بِالْمِرْصادِ عَلى مَجازِ طَرِيقِهِ وَ بِمَوْضِعِ الشَّجى مِنْ مَساغِ رِيقِهِ . « 2 »
اگر خداوند ستمكار را مهلت دهد هرگز فرصت مؤاخذهء او از دستش نمىرود ، و بر سر راه او در حالى كه گلويش در دست قدرت اوست در كمين است .
2 - گروهى ، زياد به گناه آلوده نمىشوند و با زنگهاى بيدار باش مانند فقر و بيمارى و يا مجازاتهاى متناسب با اعمالشان كه ناگهانى پديد مىآيد ؛ هوشيار و به راه حق باز مىگردند . اينان هنوز شايستگى هدايت را دارند و با پردهپوشى پروردگار در دنيا مشمول شفاعت قرار مىگيرند و در حقيقت چوب خداوند و ناراحتىهاى وارد بر آنان ، نعمت محسوب مىشود .
خداوند حكيم در حق آنها مىفرمايد :
ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرّ وَ الْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى النَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِى عَمِلُواْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ » « 3 »
در خشكى و دريا به سبب اعمال زشتى كه مردم به دست خود مرتكب شدند ،
هامش
( 1 ) - روم ( 30 ) : 10 .
( 2 ) - نهج البلاغه : خطبهء 96 .
( 3 ) - روم ( 30 ) : 41 .