كفايت فرما ، و ايمنى روز قيامت را نصيبم كن ، و ارشاد كردن نيكو و خوب را به من عطا فرما .
كفايت از رنج و آزار بندگان
دراين فرازها حضرت سجّاد عليه السلام با استفاده از كلماتى همچو
« انْتَ »
، « بِكَ »
و
« عِنْدَكَ »
تنها پناه و دستگيرهء نجات انسان را ، خداوند متعال معرفى كرده است ؛ زيرا مفهوم درخواست عافيت در برابر بلاها و عطاى نعمت بدون منت و دورى از عيبجويى و آزار مردم اين است كه خداوند مراقب ما باشد تا زندگى به ناهموارى نيفتد . چرا كه سرزنش مردم به هنگام درخواست از آنان به خوبى نمايان مىشود ، پس انسان عاقبتِ اعتمادِ به خدا را درمىيابد . گشايش امور در اثر اعتماد به حضرت حق است . اگر كسى بخواهد كرامتها و الطاف بزرگوارانه پروردگار را كه به خاطر توكّل و تقوا نصيب بندگان صالح خدا مىشود ، گردآورى كند ، بسيار حيرتانگيز و شگفتى آفرينش رب را مىرساند .
بنابراين به فرمايش حق ، خدا را در همه جا مىيابى كه فرمود :
وَ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَعْملُهُمْ كَسَرَابِ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمَانُ مَآءً حَتَّى إِذَا جَآءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيًا وَ وَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّيهُ حِسَابَهُ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ » « 1 »
و كافران اعمالشان مانند سرابى در بيابانى مسطّح و صاف است كه تشنه ، آن را [ از دور ] آب مىپندارد ، تا وقتى كه به آن رسد آن را چيزى نيابد ، و خدا را نزد اعمالش مىيابد كه حسابش را كامل و تمام مىدهد ، و خدا حسابرسى سريع است .
هامش
( 1 ) - نور ( 24 ) : 39 .