تناسب با ربوبيت او دارد . پروردگارى كه از نخستين لحظههاى وجود انسان آغاز شده و تا پايان عمر و سپس در قيامت ادامه دارد و چنان انسان را غرق انوار و الطاف الهى مىكند كه خواندن خداوند به اين صفت خاص ، لطف و محبت و مهربانيش را به دعا كننده جلب مىكند .
امام صادق عليه السلام راه جلب لطف پروردگار را چنين تفسير مىفرمايد :
تَبَحُّروا قُلُوبَكُم فَإِنْ انْقاها مِنْ حَرَكَةِ الواحِشِ لِسَخَطِ شَئٍ مِنْ صُنْعِ اللَّهِ فَإِذا وَجَدْتُمُوها كَذلِكَ فَاسْالُوهُ ما شِئْتُمْ . « 1 »
دلهايتان را وارسى كنيد . اگر ديديد كه خداوند دلها را از خطور هر گونه وحشت و ناخشنودى كه نسبت به كارهاى اوست ؛ پاك ساخته است . در اين صورت هر چه مىخواهيد از او طلب كنيد .
به عبارت ديگر ، مراد حضرت اين است كه اگر مىخواهيد جادهء دعا هموار باشد و مانع و ترسى در آن ديده نشود ، بايد دل را مانند دريا گسترده و پاكيزه نمود تا درِ رحمت حق باز شود .
در روايات بسيارى به دعاى عمومى در بين مردم سفارش شده است ، به اين خاطر دعاهايى كه در نمازهاى جماعت و جمعه خوانده مىشود به درگاه الهى پذيرفته مىشود ؛ زيرا ممكن است در آن عبادت ، گروهى مؤمن مضطر يا كودك پاكيزه دل حضور داشته باشد كه حال و دل شكستهء او موجب قبولى دعا گردد .
رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
إِذا دَعا أَحَدٌ فَلْيَعُمَّ فَإِنَّهُ أَوْجَبُ لِلدُّعاءِ وَ مَنْ قَدَّمَ ارْبَعينَ رَجُلًا مِنْ إِخوانِهِ قَبْلَ انْ يَدْعُوَ لِنَفْسِهِ اسْتُجيبَ لَهُ فيهِمْ وَ فى نَفْسِهِ . « 2 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 67 / 58 ، باب 44 ، حديث 36 ؛ الأمالى ، شيخ مفيد : 54 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 90 / 313 ، باب 17 ، ذيل حديث 17 ؛ الدّعوات ، راوندى : 26 ، حديث 40 .