است ، بر اين اساس او مسؤول رشد و هدايت و تأمين عوامل سعادت فرزندان ، و اصلاح وضع آنها و مسؤول جهت دادن به سوى خير است .
پدر در خانه تنها مسؤول اقتصاد و تهيهء لوازم زندگى اهل خانه نيست ، بلكه او همچنان مسؤول تهذيب و هدايت اخلاقى ، ايجاد روحيهء مقاومت در برابر شدايد ، هموار كردن راه زندگى ، عرضه و تنفيذ ميراث فرهنگى ، مسؤول ايجاد عادات و اخلاق و صفات ارزنده ، رشد و نماى جسمى و روانى ، ادب و وقار آنان و پرهيز دادن از انحرافات است .
او همچنان بايد براى فرزندان موجبات عفّت و پاكى ، ادب و وقار را فراهم سازد ، زبان و اخلاق او براى آنان درس باشد . در اين راه نقش مادر نيز مهم ولى نقش پدر مهمتر و سنگينتر است ، و طبيعى است كه براى موفقيت در كار ضرورى باشد پدر و مادر در اين رابطه دست به دست هم دهند و نيكوتر بكوشند و بينديشند .
كوتاهىها در امر تربيت سبب آن مىشوند كه كار سازندگى با دشوارى مواجه شود و كودك آن چنان كه بايد به پيش نرود .
از نظر ما يتيم كسى نيست كه پدر يا مادرش از دنيا رفته باشد ، بلكه يتيم كسى است كه در جنبهء علم و ادب بى سرپرست باشد .
اگر پدران در امر تربيت كوتاهى كنند ، زمينه براى بسيارى از لغزشها و انحرافات آنها فراهم خواهد آمد .
منحرفان جامعه به حقيقت كسانى هستند كه در دوران كودكى از تربيتى كافى برخوردار نبودهاند و طبيعى است كه چنين پدران نه تنها مورد نفرت مردمند ، بلكه مورد نفرت و لعنت خداوند نيز مىباشند .
كوتاهى در تربيت مسؤوليت آور است ، و آدمى نمىتواند در پيشگاه عدل خدا حتى جواب فرزندان را بدهد كه از روش تربيتى او شكايت مىكنند ، و شكايتمسموع واقع شده و خداوند از پدر آنها بازخواست مىكند . « 1 »
هامش
( 1 ) - نقش پدر در تربيت : 75 .