نعمت كفايت را بايد قدردانى كرد ، و نسبت به آن در مقام شكر برآمد . نعمت كفايت حق از عبد سرمايهء عظيمى است كه مىتوان به وسيلهء آن به تجارت معنوى دست يافت ، و از بركت آن خير دنيا و آخرت را تأمين كرد .
رفع و منع اشتغالاتى كه مزاحم وقت پرقيمت انسانند ، به وسيلهء حضرت كافى المهمّات در زندگى اهل خدا تجلى كامل داشت ، و اين همه منفعتى كه در امور دنيايى و آخرتى نصيب انسانها شده ، از بركت اين نعمت عظيم است .
به راستى اگر در مسير كمال هستيد ، و حسّ مىكنيد كه وجود شما مىتواند براى خود شما و عباد الهى منبع خير و بركت باشد ولى گرفتارىها و اشتغالات مربوط به زن و فرزند ، و امور داخلى خانه و مسائل بيرونى مانع از راه و هدف شماست به پيروى از حضرت سجّاد عليه السلام ، در كمال تضرّع و زارى و حال ، دست نياز به درگاه بى نياز برداريد و به حضرتش عرضه بداريد :
« وَاكْفِنى ما يَشْغَلُنِى الْاهْتِمامُ بِهِ »
و مرا از آنچه توجّه به آن دچار سرگرمى و مشغوليت مىكند ، كفايت كن .
بود يا رب كه از پروانهء جود * بر افروزى دلم را شمع مقصود
زتوفيقم نمايى راه تحقيق * چراغى بخشيم از نور توفيق
دلم پروانهء جانسوز سازى * به شمع دل شب من روز سازى
چراغ دل كه مرد از ظلمت تن * زبرق عشق بازش ساز روشن
چو شمعم گرميى از سوختن ده * مرا از سوختن افروختن ده
دل پرسوز من از سوز داغى * برافروزان چو فانوس چراغى
رهان زين ظلمتم از برق آهى * ببخش از بخت سبزم خضر راهى
دل من مخزن اسرارخود كن * چو شمعش روشن از انوار خود كن