بايد مؤمنان به آن شاد شوند .
باور از بخت ندارم كه تو مهمان منى * خيمهء سلطنت آنگاه سراى درويش
( سعدى شيرازى )
ترجمهء آيه به فارسى چنين مىآيد : به فضل خدا و از رحمت اوست نه از باب استحقاق ، خلاصه آن كه اين نه از بخت ماست بلكه فقط از فضل خداست كه يار در منزل ماست .
پس از قرائت آن آيه بر امام سلام كرد و روبه روى حضرت او نشست ، سپس امام را از قصد خويش خبر كرد ، حضرت حسين عليه السلام دربارهء او دعاى خير كرد ، سپس بنه و خرگاهش را ضميمهء خرگاه حضرت كرد .
چون حسين عليه السلام دعاى خير دربارهء او كرد ، الحق خونش و كليّهء شئونش به آن حضرت پيوسته شد . او به طور دائم با آن حضرت بود تا به كربلا آمد و در برابر چشم امام عليه السلام كشته شد . خودش به مبارزه و دو پسرش در حملهء اول كه لشگر امام عليه السلام صورت دفاع به خود گرفتند شهيد شدند .
اين مرد شرافتمند از دعوتى كه در ابتدا از همقطاران كرد و از پافشارى خود و سربرنتافتن از كوى حقيقت و از سفر دور و دراز خود به سوى حسين عليه السلام و از تربت آرام خود پيامى مىدهد كه :
من چون منش اشرافيت را در پاى حقيقت انداختم به دولت همقطارى با شهيدان كوى حسين عليه السلام رسيدم . در اقدامات خود به آرامى مىگويد : در راه قدردانى از مرد آيين و فرد فضيلت من آن قدر كوشيدم كه هفت نفر را به همراه خود به توفيق دولت رساندم . رمزى مىآموزد كه هراس و وحشت ، جلوگير راه مقصد نبايد بشود ، پيمودن بيابان دور و دراز و بى آب و بى آبادانى را در راه حقيقت ، بزرگ