دعا است .
غفلت از حقيقت دعا
گروهى مىگويند :
دعا تعيين تكليف براى خداست و اين برنامه از هر كس تحقّق يابد ، جسارت به پيشگاه حقّ است و عين بى ادبى نسبت به ساحت قدس حضرت محبوب .
او وجود مقدّسى است كه به تمام نيازهاى درونى و برونى موجودات آگاه است و هر آنچه به مصلحت آنان است انجام مىدهد و هيچ نيازى به تعيين تكليف براى او نيست .
به نظر مىرسد ، اينان كه با چهرهاى مخصوص و ژستى خاصّ اين سخنان را مىگويند ، از دو نكته غافلند :
اوّل : از دستور خداوند بر دعا و وجوب آن در قرآن بىاطلاعند .
وَقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونى أستَجِبْ لَكُم إنَّ الَّذين يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتى سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ » « 1 »
و پروردگارتان گفت : مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم ، آنان كه از عبادت من تكبّر ورزند ، به زودى خوار و رسوا به دوزخ درآيند .
دراين آيهء شريفه به مسأله دعا امر فرموده و استجابت آن را وعدهء حتمى داده و متكبّر از دعا را اهل جهنّم دانسته است .
دوّم : از معنا و مفهوم لغت دعا بى خبرند ؛ زيرا دعا تعيين تكليف از مقام مادون نسبت به مقام ما فوق نيست ، بلكه مفهوم دعا عبارت از درخواست فقير و گدا از ذات غنى و كريم و رحيم است و چنين حالتى هيچ گونه منافاتى با عقل و منطق و
هامش
( 1 ) - غافر ( 40 ) : 60 .