صاحبان عقل و درايت و خردمندان با وجدان و آنان كه هستى و رياضيّات عالى و فيزيك و هيئت را به دقّت مطالعه كردهاند ، در برابر حضرت او خاضعند و به وجود مقدّس او عالمانه و آگاهانه اقرار دارند ؛ زيرا آنان هنگامى كه مىبينند تمام اجزاى عالم به وسيلهء قوانين محكم رياضى به يكديگر مربوطند و رياضيّات كليد فهم ظواهر طبيعت است ، پى مىبرند كه ناگزير ، اجزاى عالم هستى را خردمندى به يكديگر پيوسته و اين خردمند « اللَّه » است ، او هستى بخش و ترتيب دهندهء اجزاى عالم هستى است كه :
« ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقِ ابْتِداعاً ، و اخْتَرَعَهُمْ عَلى مَشِيَّتِهِ اخْتِراعاً »
نظريهء آينشتاين در خلقت
آينشتاين مىگفت :
« اگر به نظام درونى كه عالمِ ما را اداره مىكند اعتقاد قطعى نبود ، براى علم پايه و اساسى وجود نداشت . اين اعتقاد و جزم و يقين است كه ما رابه كشفيّات علمى نايل مىكند و همواره چنين خواهد بود . »
و باز مىگفت : « بدون ترديد هر بحث علمى دقيقى بر اساس عقيدهاى شبيه به عقيدهء دينى است ، آن عقيده اين است كه عالم براساس عقل آفريده شده و ممكن است آن را فهميد . »
و در جملات زيباترى مىگفت :
« زيباترين و عميقترين احساسى كه ممكن است به ما دست دهد حسّ عرفانى است . اوست كه تخم علوم واقعى را در دلها مىافشاند . كسى كه از اين حس بى خبر است ، كسى كه ديگر نمىتواند دستخوش حيرت شود ، يا به حالت بهت زدگى درآيد گويى مرده است . بايد دانست كه چيزى وجود دارد كه ممكن نيست ما به كنه آن پى ببريم و به صورت بالاترين كمالها و خيره كنندهترين جمالها تجلّى مىكند ،