در ساحل ملبار ، پيشروى كنند و در سوّم فوريه سال 1509 ميلادى ( 519 هجرى ) شكست فاحشى را نصيب آن نمايند . « 1 » پرتغاليها از اين پيروزى در زمينه ادامه حاكميت خود در پايگاههاى بازرگانى شرق دور ، استفاده كردند و راه دريايى بين اقيانوس و درياى سرخ را قطع كردند ، آنها در سال 1510 ميلادى ، بر گوا
، و در سال 1511 ميلادى ، بر بندر ملكه ، محل گرد آمدن كشتيهاى چين و هند در جنوب شرق آسيا ، تسلّط يافتند ، آنگاه تلاشهاى فزاينده اى را جهت دستيابى بر پايگاه هاى درياى سرخ مانند جدّه و مخاو حديده ، به كار گرفتند . امّا تلاشهاى آنان در اجراى اين طرح با همت نيروى كمكى ناوگان مصر و دفاع به موقع نگهبانان مصرى مراقب در آنجا ، با شكست روبرو شد . پرتغاليها به اين نيز اكتفا نكردند ، بلكه به كشتيهاى هندى كه حامل ادويه به جده بودند يورش بردند و با قطع ارتباط بين اقيانوس هند و درياى سرخ و تخريب حجاز و تحويل كالاهاى شرق دور بازور و قدرت به بازارهاى لُشبونه ، سرزمين حجاز را تهديد كردند . از اين مطلب روشن مىشويد كه كالاهاى هندى از بنادر مصرى دريغ داشته شد و مصر از منبع ثروت و قدرتش ، بى نصيب ماند . سلطان قنصوه غورى ( 1500 - 1516 ميلادى ) ، تلاشهاى فراوانى را جهت برابرى با اين خطر پرتغالى ، مبذول داشت وى به تدارك ناوگانها و مجهز كردن آنها به توپ و آتش بار ، پرداخت ، همچنانكه چوبهايى را كه در ساختن كشيتها به كار مى رفت « 2 » در مصر جمع آورى