تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 52

آنجا را ناامن كرده بود . « 1 » نوبيان ، به مسيحيت ، طبق آيين كليساى مصر ( كليساى اسكندريه ) معتقد بودند ، « 2 » همچنان كه از زمان قرار داد بقط « 3 » كه درسال 650 ميلادى فرماندهء عرب « عبدالله بن سعد بن ابى سرح » با آنان امضاء كرد ، به دوستى و اطاعت سلطان مصر ايمان و اعتقاد داشتند ، امّا آنها براى هميشه به اين پيمان پاى بند نبودند و در موارد زيادى از پرداخت بقط خوددارى كردند و حمله هاى خود را در خشكى و دريا به سرزمين مصر عليا آغاز كردند و مصريان را تا حدود زيادى اذيّت و آزار نمودند . « 4 » در نتيجهء اين كارها ، فرمانروايان مصر ناگزير شدند به بهانهء اجراى مفاد بقط كه حاكى از نفوذ مصر در آن منطقه بود ، حمله هاى تأديبى خود را متوجّه سرزمين نوبه كنند . نيروى دريايى ، در اين حمله ها در جابجايى سربازان ، اسلحه و ادوات جنگ و موادّ غذايى تا شهر آسوان ، سهيم بود سپس سربازان با توجّه به صخره ها و آبشارهايى كه در مجراى نيل در آنجا وجود داشت ، در دو طرف درّهء نيل در زمينهاى نوبه به حركت درآمدند ، امّا با اين وصف از متون تاريخى استفاده مىشود كه واحدهايى سرّى از ناوگان مصر ، در اين مناطق كه كشتيرانى در آن دشوار بود ، به تعقيب دشمن پرداختند . هنگامى كه در جنوب نوبه شورشى بوجود مىآمد رسم بر اين بود كه حمله هاى تأديبى ، به جاى استفاده از رود نيل ، از راه درياى سرخ انجام مى شد تا از ورود به نوبه از ناحيهء شمال پرهيز شود ، سپس ناوگانهاى مصر در درياى سرخ به سوى عيذاب و يابندر سواكن