تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 108

خوددارى كرد ، حاكم ، خود مدّعى را سوگند مىدهد و آنچه را كه او مى خواهد مى گيرد و به او مىدهد اگر يكى از دو طرف كشته شد ، خواه به خطا يا به عمد ، قاتل بايد در عوض ، همانند او را تحويل دهد ، سواره به سواره ، وپياده به پياده و كشاورز به كشاورز ، و اگر يكى از افراد دو طرف با مال مردم به طرف ديگر پناهنده شود ، استرداد او و آن مال از دو جهت انجام مى گيرد و هيچ عذرى پذيرفته نيست و اگر يك فرنگى از بيروت به كشور سلطان برود ، در اين عهد نامه داخل است و اگر به جاى ديگر برود ، داخل نيست . شرط ديگر اينكه ملكهء فلانى اجازه ندهد فرنگيها از هر ميلّيّتى از راه بيروت و توابع ، به سوى كشور سلطان بروند ، و از اين كار جلوگيرى كند و هر كسى را كه قصدى بدى دارد ، از راه برگرداند و كشورهاى هر دو طرف از بزهكاران و تبهكاران سالم بماند . سلطان با اين شروط ، قرار داد را امضاء كرد و شروط آن را تا آخر مدّت از هر دو طرف پذيرفت واعلام داشت كه با مرگ يكى از دو طرف ، قرارداد به هيچ وجه‌لغونخواهد شد . پس از پايان مدت ، بازرگانان هر دو سو تا چهل روز در امان باشند ، و هيج يك از آنها نبايد از بازگشت به كشور خويش باز داشته شوند ، اين صلح نامهء مبارك با دست خط شريف در تاريخ فلان به عنوان مدرك آراسته شدو توفيق به دست خداست . » در سال 1268 ميلادى ( 666 ه ) ، بيبرس بندر يافا در جنوب را به چنگ آورد و سپس در همان سال ، ضربهء سخت ديگرى بر مهمترين امير نشين صليبى يعنى انطاكيه در دورترين نقطه شمال فرود آورد ، مورّخان معتقدند او در سه ستون نيرو به شهر حمله كرد : يكى به سوى بندر « سويديه » رفت تا راه ارتباطى انطاكيه بادريا را ببندد تا ناوگان دشمن به كمك آن نيايد ، دومى راههاى ميان قليقيه و شام را بست تا از رسيده نيرو هاى پشتيبانى از ارمنستان صغير جلوگيرى كند و سوّمى كه نيروى اصلى بود ، به فرماندهى خود بيبرس به شهر حمله برد و درسال 1268 ميلادى ، آن را به تصرّف خود در آورد . « 1 » از نوشتهء نويرى فهميده مىشود كه بيبرس نيرنگى به كار برد و پيش از اينكه به سوى انطاكيه برود ، چنين وانمود كرد كه مىخواهد شهر طرابلس را بگيرد و حتى آن را محاصره كرد .