بيبرس به تقويت بنادر و خطوط ساحلى و تعمير پلهاى منتهى به آن نيز توجّه بسيارى نشان مى داد ، وى دستور داد ، بستر رود نيل را در نزديكى دمياط پر كنند و سنگهاى بزرگى را در آن بيفكنند ، تا از پيشروى كشتى هاى صليبى و تكرار فاجعهء دمياط جلوگيرى كند ، و برجى را نيز براى مراقبت از بندر « رشيد » برپا كرد ، و ديوارهاى اسكندريه را بالا برد و صد منجنيق براى دفاع از آنها نصب كرد و چراغ دريايى آن را نوسازى نمود و آبراه خليج ( محموديه كنونى ) را لايروبى كرد ، اين آب راه ، آب نيل را به شهر مى رسانيد و به وسيلهء آن شهر مى توانست از آبِ شيرين استفاده كند ، توجّه بيبرس به شهر اسكندريه بدانجا رسيد كه او چهار بار به بازديد رسمى از اين شهر پرداخت و كوشيد از مردم آن دلجويى و با نيكان آن شهر چون ابوالقاسم محمد بن منصور قبارى و ابوعبد الله محمد بن سليمان شاطبى ، ديدار كند ، اين دو ، نمايندهء دو قبيلهء بزرگ شهر يعنى خاندان پيشه ور قبارى و خاندان دانشگاهى شاطبى بودند .
سياست سلطان بيبرس در برخورد با صليبى ها خشن و بيرحمانه بود علّت اين امر آن بود كه صليبى ها با مغولان حاكم بر ايران بر ضدّ دولت مملوكى همكارى داشتند و در حملات مغولهابه شام نقش راهدار و راهنما را براى آنان بازى مى كردند . وضعيت جغرافيايى آنان در شام نيز به آنان كمك مى كرد تا بتواند جابجايى نيروهاى مصر و شام را به مغولان اطّلاع دهند و در بسيارى از موارد ، همين مسأله سبب شكست عمليّات مسلمانان مى گرديد مسأله به همين جا ختم نمى شد بلكه به علاوه برخى از حاكمان صليبى تعدادى از نيروهاى مغول را براى همكارى نظامى و دفاع مشترك بر ضدّ مسلمانان ، در دژها قرار داده بودند و گاه اين عدّه ، صليبيان را تحت نفوذ خود قرار مى دادند و اراده خان مغول را كه در تبريز يا مراغه يا بغداد ساكن بود بر آنان تحميل مى كردند .
هر چه باشد ، اين حركت روباه صفتانهء صليبيها در شام ، علّت اصلى سياست خشن بيبرس و جانشينان او در برخورد با صليبى ها بوده ، زيرابر آنان دشوار بود كه صليبيها به نفع مغولان جاسوسى كنند . از همين رو ، تصميم گرفتند آنها را از شام برانند جنگ ميان بيبرس و صليبيها به صورت درگيرىهاى موضعى آغاز شد ، از سخنان مقريزى مىتوان دريافت كه
تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: احمد مختار العبادى
ص١٠٤