در محرّم سال 359 هجرى ، هنگاميكه سپاه فاطمى به فرماندهى جعفر بن فلاح بر دمشق دست يافت ، درگيرى و كشمكش ميان فاطميان و قرمطيان بحرين آغاز شد ، فاطميان از پرداختن مالياتى كه اخشيديان به قرمطى هامى پرداختند ، سرباز زدند ، از اين رو حسن بن احمد قرمطى تصميم به نبرد بافاطميان گرفت ودراين راستا بويهيان وحمدانيان باپول واسلحه وى را يارى كردند ، « 2 » تااينكه توان مقاومت در برابر توسعه طلبى فاطميان در شام ، برايش فراهم شد . احمد قرمطى توانست سپاهى گران را براى جنگ با فاطميان در شام و مصر ، تدارك ببيند كه نيروهاى اخشيدى وكافورى وگروهى از اعراب عقيلى در آن شركت داشتند . قرمطىها با اين سپاه به دمشق هجوم آوردند و در منطقه‌اى نزديك دمشق ، به نام دكه ، لشكريان وى باسپاه فاطميان به نبرد پرداختند ودرگيرى ، باشكست فاطميان وكشته شدن جعفر ، فرماندهء آنان ، به پايان رسيد وقرمطىها بر دمشق « 3 » تسلّط يافتند وظالم بن موهوب عقيلى را بر آن گماشتند . سپس قرمطيان پيشروى خويش را از دمشق به طرف جنوب ادامه دادند و شهر رمله را به تصّرف خود در آوردند ، وآنگاه شهر « يافا » را در محاصرهء سختى قرار دادند و مردم را تحت فشار گذاشتند ، جوهر از مصر ، ناوگانى را مركّب از پانزده فروند كشتى كه كمك ها وآذوقه را به نيروهاى محاصره شدهء خود در « يافا » حمل مىكردند ، متوجّه آن سامان كرد ، امّا قرمطيان آن كشتيها رادر حلقهء محاصرهء خود در آوردند و به آنها مسلّط شدند و از كشتيهاى جوهر جز دو كشتى كه روميان آن دو رابه غنيمت گرفتند ،