تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 307

حضرت مهدى ( عج ) هر چند پس از شهادت پدر بزرگوارش در پس پرده غيب قرار گرفت و از چشم عموم مردم پنهان گشت و همين خلأ موجب شد تا جعفر بيشترين سوء استفاده را بكند ؛ ليكن نسبت به فعاليّت‌هاى ضدّ مذهبى وى بىتفاوت نبود و در مواقع لازم در برابر آنها موضع مىگرفت . اين موضع‌گيريها به دو صورت انجام مىشد : به‌صورت مستقيم و به صورت توقيع از طريق سفيران خود . اينك چند نمونه . 1 - در جريان اقامه نماز بر پيكر امام عسكرى عليه السلام : جعفر كه مدعى امامت بعد از برادر خود شده بود براى رسميّت بخشيدن به اين ادعا ، نخست خود را در معرض تسليت‌گويى مردم و تبريك امامت خويش قرار داد ؛ سپس خود را آماده اقامه نماز بر جنازه امام كرد . وقتى كار غسل و كفن امام به پايان رسيد « عقيد » خادم نزد جعفر آمد و از او براى اقامه نماز دعوت كرد . جعفر در حالى كه شيعيان گرد او را گرفته بودند پيش آمد تا بر پيكر امام نماز بگزارد . حجّت حق با مشاهده اين صحنه ، سكوت و غيبت را روا ندانست و در پيش روى او ظاهر شد و با قاطعيّت خطاب به وى فرمود : « عمو ! كنار برو ، كه من براى نمازگزاردن بر پدرم از تو سزاوارترم . » آنگاه خود جلو ايستاد و در حضور جمعيّت بر پيكر پدر نماز گزارد « 1 » و با اين موضع‌گيرىِ بجا ، توطئه جعفر را خنثى كرد . اگر جعفر موفق مىشد بر جنازه امام عسكرى عليه السلام نماز بخواند ، علاوه بر كسب شهرت و وجههء اجتماعى ، سنگ بناى امامت و جانشينى خود از امام يازدهم را بنيان مىنهاد ؛ چرا كه بهترين راه براى اثبات اين مسأله اقامه نماز بود ؛ ولى با حضور بموقع حضرت مهدى ( عج ) درحالىكه رنگ از چهره جعفر پريده بود ، با رسوايى عقب نشست . 2 - در برابر ادعاى امامت جعفر : جعفر براى تصاحب جايگاه امامت بعد از درگذشت حضرت عسكرى عليه السلام تلاش‌هاى فراوانى كرد ، از جمله به يكى از شيعيان نامه‌اى نوشت و در آن ضمن معرفى خود يادآور شد كه من قيّم برادرم و امام پس از او هستم و دانش حلال و حرام ، آن اندازه كه مورد نياز است و نيز علوم ديگر نزد من است . فرد شيعه نسبت به مطالب نامه مشكوك شد ؛ از اين رو ، آن را به احمد بن اسحاق - از