تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 300

لقب‌هاى پيشواى دوازدهم عبارت است از : حجّت ، قائم ، مهدى ، خلف صالح و صاحب‌الزّمان . « 1 » علّت ملقب شدن امام به مهدى و قائم در بيان امام صادق عليه السلام چنين آمده است : « از اين جهت مهدى گفته مىشود كه انسان‌ها را به هر امر پوشيده‌اى هدايت مىكند ؛ و از آن جهت قائم گفته مىشود كه پس از آن كه يادش از خاطره‌ها محو مىشود ، قيام مىكند » . « 2 » از ميان لقب‌هاى امام زمان ( عج ) لقب قائم از آن جهت كه بيانگر دولت عدالت گستر آن حضرت است ، نزد امامان و فقهاى شيعه و حتى عموم شيعيان از عظمت و احترام خاصى برخوردار است ؛ چندان كه وقتى امام را با اين لقب ياد مىكردند ، قيام كرده ، دست روى سر خود مىگذاشتند و براى فرج آن بزرگوار دعا مىكردند . امام رضا عليه السلام در مجلسى در خراسان به هنگام بردن لقب قائم از جاى برخاست و دو دست خود بر سر نهاد و عرضه داشت : « اللّهم عَجِّلْ فَرَجَهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ » . « 3 » از امام صادق عليه السلام درباره علّت قيام به هنگام ذكر لقب قائم پرسيده شد . فرمود : چون براى او غيبتى طولانى خواهد بود و به خاطر لطف زيادى كه به دوستانش دارد ، به هر كس كه او را با اين لقب - كه بيانگر دولت او و ابراز تأسّف از غربت اوست - ياد كند ، عنايت ويژه‌اى خواهد داشت . و شايسته است كه بندهء فروتن در برابر سرورش كه به او نظر لطف دارد ، به هنگام بردن نام او قيام كند و از خدا تعجيل فرجش را بخواهد . « 4 » مادر پيشواى دوازدهم نرجس خاتون ، « 5 » دختر يشوعا ، پسر قيصر ، امپراتور روم ، و مادرش از اولاد شمعون ، وصى حضرت عيسى است . وى از چنان منزلتى برخوردار بود